> Schijndracht bij de hond

Schijndracht bij de hond

Schijndracht bij de hond

Schijndracht is het gedrag dat teven vanaf de loopsheid kunnen gaan vertonen, waarbij de hond fysieke kenmerken van een zogende teef gaat vertonen. In dit artikel leest u alles over de oorzaak, symptomen en het omgaan met een schijndrachtige hond.

Roedeldier

Honden stammen af van de wolf en de wolf is een roedeldier. In een wolvenroedel krijgt alleen de alphateef (de ranghoogste) nesten pups. De rest van de wolvinnen blijft onbevrucht. Voor het voortbestaan van de roedel is het van groot belang dat deze pups niets overkomt én dat de ranghoogste teef snel weer hersteld is van de dracht en de worp om zo de roedel weer te kunnen leiden.

Schijndracht

Daarom heeft de natuur een handigheidje verzonnen: andere teven in de roedel vertonen ook fysieke kenmerken van een zogende teef; ze worden schijndracht. Ze geven melk aan de pups en verzorgen deze als ware hun eigen. Ze nemen de moedertaak over van de alphateef. Hoewel veel van onze honden qua uiterlijk weinig gelijkenis meer vertonen met de wilde wolf is de essentie van veel hondengedrag hetzelfde gebleven als dat van hun wilde voorvaderen. Een van deze erfenissen is dat veel moderne huishonden, ook al leven ze niet in een roedel en er geen alphateef is om te helpen met zogen, hetzelfde schijndrachtige gedrag vertonen.

Symptomen van schijndracht

Vaak is als eerste waar te nemen dat teven zich vanaf de loopsheid anders gaan gedragen. Bij dieren die bevrucht zijn begint vanaf die periode de progesteron spiegel te stijgen, bij onbevruchte schijndrachtige teven gebeurt hetzelfde. Na de bevalling daalt deze progesteronspiegel weer en zorgt het hormoon prolactine ervoor dat de melkproductie op gang komt. Dit hormoon is ook van invloed op het gedrag van teven. Veel schijndrachtige teven trekken zich graag terug, of willen zelfs een holletje maken, worden snauwerig, eten minder goed en willen minder graag naar buiten. Andere teven worden juist tot vervelends toe aanhankelijk of erg pieperig. Sommige teven gaan zelfs op zoek naar surrogaatjongen en slepen alles dat door kan gaan voor een pup, bijvoorbeeld sokken, pantoffels of speeltjes, mee naar hun nest.

Steriliseren of niet?

Een teef wordt over het algemeen niet na elke loopsheid schijndrachtig, maar wanneer ze eenmaal schijndrachtig zijn geweest is de kans groot dat dit ook na een volgende loopsheid op zal treden. Sommige teven doorstaan de schijndracht zonder al teveel problemen. Andere teven hebben er duidelijk last van en zitten niet goed in hun vel. Ook voor de baas is dit vaak een vervelende periode. Wanneer de teef er erg veel last van de schijndracht heeft en het na elke loopsheid opnieuw ontwikkeld, dan is geadviseerd om de teef te laten steriliseren. U kunt dit het beste ook met uw eigen dierenarts bespreken.

Hoe te reageren?

Schijndracht hoeft echter niet in alle gevallen een reden te zijn om tot sterilisatie over te gaan. Veel afleiding, schraal voeren en het zoveel mogelijk negeren van afwijkend gedrag de teef in veel gevallen helpen om sneller door de schijnzwangerschap heen te komen. Ook is het verstandig om niet uitgebreid aan de melkgevende tepels van de teef te zitten of veel over de buik te aaien: de hormonen kunnen hierop reageren door juist extra veel melk aan te gaan maken.

Medicatie tegen schijndracht

Er bestaan een aantal reguliere middelen die schijndracht tegengaan. Dit zijn veelal zogeheten prolactineremmers, die de aanmaak van het hormoon prolactine tegengaan. Deze middelen kunnen echter bijwerkingen veroorzaken, variërend van sloomheid tot kramp of misselijkheid. Ook zijn er diverse middelen op natuurlijke basis verkrijgbaar die toegediend kunnen worden, zoals bijvoorbeeld Puur Schijnzwanger

Deel dit artikel

Medpets maakt gebruik van cookies.   -   sluit