Oorontsteking
Oorontstekingen zijn een veel voorkomend probleem bij hond en kat. De dieren schudden met hun kop, krabben aan hun oor en piepen soms van de pijn. De uitwendige gehoorgang kan vies en rood zijn maar ook het oor zelf (de inwendige gehoorgang) is meestal vies, rood, warm en stinkt vaak. In de meeste gevallen is er dus sprake van een ontsteking van de gehoorgang. Soms is er sprake van een middenoorontsteking.
Bloedoor | Schrompeloor
Het risico van het vele schudden en krabben is een bloedoor. U ziet een enorme zwelling van de oorschelp, die door de dierenarts behandeld of geopereerd moet worden 10 dagen na het ontstaan; dit in verband met de periode van genezing van het bloedvat in de oorschelp. Indien dit oor niet op de juiste wijze behandeld wordt, dan ontstaat een zeer pijnlijk schrompeloor.
Voorkomen
Alle honden- en kattenrassen kunnen een oorontsteking krijgen. Bij honden is het wel zo dat bepaalde rassen hier meer last van hebben dan andere. Voorbeelden zijn Cocker Spaniëls, Duitse Herders en Golden Retrievers.
Oorzaken
Bij honden en katten, die veel buiten komen, is de oormijt een belangrijke oorzaak voor oorontstekingen. Het zijn kleine witte spinachtige insecten die leven van oorsmeer. Ze veroorzaken jeuk en zijn zo klein dat ze met het blote oog moeilijk zijn waar te nemen. Ze kunnen ook hevige jeuk aan kop en hals veroorzaken, die soms zelfs na bestrijding van de mijten nog enkele weken aanhoudt. Hiernaast zijn er verschillende soorten bacteriën en gisten die ook graag in de gehoorgang leven en daar voor problemen zorgen (warm, vochtig en voedsel).
Diagnose
Een oorontsteking laat zich eenvoudig vaststellen. Het dier flappert met zijn oren of krabt eraan en piept soms van de pijn en heeft dan vaak ook zijn kop scheef. De binnenkant van de oorschelp is rood en vies. Bovendien kan het zeer onaangenaam ruiken en het oor kan 'lopen'. Bij een middenoorontsteking kan het evenwichtsorgaan aangetast worden; dan zijn de klachten ernstiger. Het dier loopt vaker met de kop scheef en kan evenwichtsstoornissen krijgen en loopt dan vaak kringetjes of valt zelfs om. Bij ieder dier met een oorontsteking is goed onderzoek van belang. De dierenarts zal moeten kijken of er sprake is van een besmetting met oormijt en/of een infectie door bacteriën en/of schimmels van de gehoorgang of dat er iets anders aan de hand is. Soms is aanvullend onderzoek nodig. Hierbij kunnen we denken aan een uitstrijkje of een kweek van het oorsmeer, maar ook aan röntgenfoto's van de schedel.
Behandeling
Bij een oormijtinfectie kunt u met oorzalf met een insecticide erin, goede resultaten boeken. Bij infecties met bacteriën of gisten zijn antibiotica of antischimmel-houdende zalven nodig. Is de gehoorgang erg vies, dan worden eerst de oren - onder een lichte verdoving - uitgespoeld. Eventueel kan bij dieren die veel last hebben pijnstillers of jeukonderdrukkende tabletten meegeven worden om de pijn en de jeuk te verlichten. Bij een middenoorontsteking is een (langdurige) behandeling met antibiotica noodzakelijk. Dieren met steeds terugkerende of chronische ontstekingen kunnen een dichtgewoekerde gehoorgang krijgen. Op gezwellen en vreemde voorwerpen moet gecontroleerd worden, want door zo'n afsluiting of een beschadiging van het trommelvlies kunnen ze meer of minder doof zijn.
Deze woekeringen zijn operatief te verwijderen. Daarbij wordt een gedeelte van de uitwendige gehoorgang open gelegd om ruimte te krijgen waardoor er ook meer ventilatie in het oor komt, zodat de ontstekingen drastisch verminderen. De gehele gehoorgang verwijderen gebeurd alleen in uiterste noodzaak als laatste redmiddel bij hopeloze gevallen. De hond wordt dan helaas doof. |
